Afscheid nemen behoort bij het leven, maar het went nooit. Altijd blijft een wezen een diepe indruk nalaten. Voetafdrukken in het zand. De ene wat dieper dan de andere afdruk. Sommigen worden weggevaagd met het water. Herinneringen … .
Mika was een Duitse Herder, een teefje. Drie jaar mocht ik haar vaste oppas en vriendin zijn. Het was een vriendelijke en trouwe dame met een handleiding. Ze was ook heel kieskeurig wie dicht bij haar mocht komen. Trots en blij dat ze mij toeliet.
Samen hebben we uren vertoefd bij haar in de tuin, op wandel of bij haar binnen in huis. Een van de laatste wandelingen die we gedaan hebben aan de lange lijn, ‘rende ‘ ze plots weg, begon ze te snuffelen in het hoge gras. Omdat er vossen, reeën en andere dieren daar zitten, dacht ik dat ze een wildspoor aan het volgen was. Ik liet ze haar gangetje gaan. Tot ze plots op iets aan het kauwen was. Nog net zag ik dat het een sandwich was. Zonder charcuterie. Gewoon een volledige sandwich! Afpakken… dat doe je niet bij een Herdershond. Dus gewoon bang afwachten en hopen dat ze dit overleefde. En ja hoor, onze kwieke dame stond ’s ochtends vrolijk te kwispelen om nog een wandeling. Blijkbaar had een vogel ergens bij geitjes of zo een sandwich gepikt en laten vallen. Het blijft een raadsel.
Een ander kantje was dat ze steevast bij de eerste warmte diarree kreeg. Speciaal en enkel voor haar maakte ik dan een soepje zonder zout, met worteltjes en een beetje selder. En smullen dat Mikaatje deed! Maar ’s anderendaags was ze weer de actieve dame.
We gaan ze missen. Onze Mika.
Meisje, je kan nu lopen en spelen zo veel je wil zonder beperkingen.
Bedankt voor het vertrouwen en dat ik Mika haar vriendin mocht zijn.
Aan de baasjes wensen we heel veel sterkte toe!
°3/7/2013 +22/4/2026