Dierenoppas, het is toch ne gemakkelijke job! ‘En ge moet eerlijk zijn. Nen hond eten geven duurt maar vijf minuten’. En dat klopt. Wat ik verder doe? De overige basisbehoeftes inwilligen en dat kost tijd, moeite en veel geduld.
Korrel gelukzaligheid geven
De uitdaging is om de dieren tijdens de afwezigheid van hun baasje(s) een structuur te bieden die dicht bij de normale gang van zaken ligt, maar ook de dieren – de baasjes en mezelf – iets te kunnen aanbieden dat bijna uniek is. Noem het een korrel gelukzaligheid, fun en liefde.
Een van de activiteiten is ‘mooie, gekke, grappige, serieuze foto’s en video’s’ nemen. Vergeet niet dat ik zeker een kiekje nodig heb waar ik zelf op sta, liefst naast het dier. Noem het een stoefprentje. Mijn ervaring is dat je verschillende dingen tegelijk bereikt: met het dier bezig zijn en doorgronden, vertrouwen kweken, activiteiten, uitdaging, denkwerk, Liefde geven, … . Dus de foto’s.
De poepsimpele foto
De serieuze-stilleven-foto valt in vele gevallen best mee. Bij paarden en katten is het poepsimpel. Gewoon even wachten met de camera in de aanslag. Bij honden kan het een iets grotere uitdaging zijn, maar ooit gaan ze braaf liggen. Als je deze prentjes gedurende 10 dagen naar de baasjes stuurt, is er na dag 4 niks meer aan. Het lijkt dan alsof je inderdaad al zittend en badend in de zon je geld zit op te strijken.
Eenvoudig mooi
Dan hebben we de mooie foto’s. Meestal wanneer een dier iets speciaal doet. Bijvoorbeeld aan een bloem ruiken, in een bepaalde gekke houding liggen/staan, gewoon zitten met op de achtergrond een prachtig uitzicht. Of aan het water, dat zijn ook leuke kiekjes. Deze kosten iets meer moeite en liggen niet voor het grijpen. Meestal komen deze foto’s spontaan tot stand. Met een hond is het ook net iets makkelijker omdat ze meestal enkele commando’s kennen. ‘Zit’ en ‘Blijf’ zijn erg handig. Het resultaat is prachtig. Deze kiekjes stemmen de baasjes goed gezind, maar vooral ook mezelf. Hoe een mens in staat is zo’n prachtige taferelen vast te leggen, het verbaast me keer op keer. En met een beetje geluk, is dit voor eeuwig.
Net geen bloed
En dan zijn er de grappige-gekke prentjes en vooral waar ik zelf MET de dieren op sta, mijn stoefprentje. Deze zijn veel uitdagender. Ze vergen ook wat kruip-, buk-, mik-, lig- en buigwerk met steeds weer een stralende glimlach (voor op de foto) en een pak teleurstellingen. Op het einde ook het onderste uit de kan van mijn laatste portie geduld.
Daarom: nog net geen bloed, maar liters zweet en een enkele traan van het zand dat ‘opwaait’ en los in mijn oog schiet. En dat allemaal in een brandende zon, zeer droge lucht en amper zuurstof. De mensen zien een afgewerkt plaatje, prachtig geposeerd zowel mens als dier. De realiteit is dat dit misschien de 12de foto is die jullie zien. De voorgaanden heb ik gewist. Wat er mis was? Alles kan. Dier loopt net weg, kop/hoofdje net naar beneden, draait kop/hoofdje door piepklein geluidje, blaft, krijgt net jeuk tijdens het indrukken van de knop, dier gaat verder van me af liggen/staan, mijn hand bewogen, zon beetje gedraaid die het plaatje verpest, steek van daas in been (dier en mens), wesp die rondvliegt, … en ga zo maar door. De mogelijkheden zijn oneindig. Bij een filmpje -wat de baasjes ook erg appreciëren – komt nog ‘geluid’ bij.
En eindelijk…
… sta je daar na poging zoveel, bezweet, bestoft, begaaid met vanalles en nog wat, beschramd en bekrast, haar in de war maar glimlachend met je eigen ‘miserie’, met je eigen stoefprentje, eindelijk op de foto van je leven die de baasjes praaaaachtig vinden!
En daar doen we het voor.